สวัสดีค่ะคุณหมอ หนูอยากปรึกษาเกี่ยวกับความกลัวและความกังวลที่เกิดขึ้นค่ะ
ขออนุญาติเล่าก่อนว่าเมื่อปีก่อนหนูถูกสต็อกเกอร์จากคนๆหนึ่งในละแวกบ้าน โดยปกติหนูไม่ค่อยออกไปไหนเพราะต้องดูแลกิจการที่บ้าน แต่วันนั้นหนูปั่นจักรยานไปร้านสะดวกซื้อ แล้วเจอเขา จากนั้นเขาก็ขี่มอร์เตอร์ไซด์ตามมากระชากแขนหนู แต่พอตั้งสติได้ก็รีบผลักเขาคืนแล้วปั่นหนีมาได้ หลังจากนั้นก็ได้ให้ครอบครัวและตำรวจเคลียกับที่บ้านเขา แต่เขาไม่หยุด ก็ยังมาคอยแอบมองและวนเวียนอยู่เสมอๆจนถึงตอนนี้
และในช่วงเวลาเดียวกันของปีที่แล้ว หนูมีเพื่อนสนิทที่ห่างหายจากกันไปหลายปี เราเจอกันอีกครั้งในงานแต่งงานของเพื่อนสมัยเรียนมัธยม แต่เขากลับมาบอกชอบและพยายามตามตื๊อ แต่หนูปฏิเสธเขาแบบนิ่มนวลเพราะยังต้องการรักษาความเป็นเพื่อนของเรา หลังจากนั้นเขาก็พยายามมาที่บ้านหนูทุกวัน มาซื้อของหรือใดๆก็ตามเอาเงินก้อนใหญ่มาทุ่มซื้อทองที่บ้านเขาก็ทำ เขาเคยขู่ว่าถ้าไม่ออกมาพบเขา ไม่ออกมาเจอมาต้อนรับ เขาจะดักอุ้มหนูขึ้นรถ หนูเครียดมากปรึกษาป๊ากับแม่ ทั้งครอบครัวให้คำปรึกษาว่าไม่ควรออกจากบ้านและไม่ให้ไปไหนมาไหนคนเดียว หากเขามาเจอก็ไม่ต้องออกไปพบไปต้อนรับ และถ้ายังมาวุ่นวายบ่อยๆจะไปแจ้งความ
หนูเจอคน2คนคุกคามแบบนี้ในเวลาใกล้กันเป็นเวลา1ปีเต็มๆ เพื่อนคนนั้นก็ยังมาวนเวียน แต่ไม่ได้มาถี่ๆแล้วเพราะป๊ากับแม่โทรไปคุยกับที่บ้านเขา แต่คนที่สต็อกเกอร์แล้วกระชากแขนหนูเขายังคอยวนเวียน ถึงหนูจะหลบก็ยังเห็นเขา หนูรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่อยากออกไปไหน ถ้าไปก็ต้องไปให้ไกลละแวกบ้าน รู้สึกผวาทุกครั้งที่เห็นเขาจากที่ไกลๆ ใจสั่นมากๆ เหงื่อออกแล้วเหมือนจะทำอะไรไม่ถูก หายใจแรงแบบรู้สึกตัวได้ว่ามันเหมือนจะพองออกมา หนูเครียดมาก และคิดว่าทำไมเราต้องเป็นฝ่ายกังวลอยู่คนเดียว แต่เขาลอยหน้าลอยตาไม่กลัวบันทึกประจำวันที่หนูเคยไปแจ้งความรอบนั้นเลย
มีวิธีหรือควรจะต้องทำอย่างไรเพื่อลดอาการเหล่านี้บ้างคะ หนูไม่สามารถใช้ชีวิตที่บ้านได้อย่างสบายใจเลย ยิ่งเดินผ่านหน้าต่าง ผ่านกระจกต้องรีบๆเดิน กลัวเจอเขาแอบมองจากข้างล่าง รบกวนคุณหมอช่วยหาวิธีแก้อาการพวกนี้ให้หนูด้วยค่ะ
ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ

