หนูอายุ 14 ปี เป็นคนที่ไม่ค่อยสนิทกับคนที่บ้านสักเท่าไหร่ จะมีก็แต่แม่ที่สนิทด้วยนอกจากนั่นก็แทบจะไม่พูดคุยกันเลย แต่ตอนนี้แม่ติดคุกไปแล้วหนูเลยไม่ค่อยได้คุยกับใคร หนูไม่ชอบเวลายายบ่นค่ะ จริงๆมันก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย ไม่ควรจะรู้สึกโมโหหรือโกรธใช่ไหมคะ แต่หนูก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องโกรธขนาดนั้นด้วย
ทั้งๆที่ถ้าเป็นเรื่องอื่นหนูจะใจเย็นมาก จะไม่โมโหง่ายๆแต่พอคนที่บ้านบ่น ด่าหรือทำอะไรให้หนูไม่พอใจหนูกลับโมโหมากๆ
เวลาโมโหหนูรู้สึกอยากกรี๊ด อยากตบตัวเอง อยากต่อยกำแพง อยากทำอะไรสักอย่างเพื่อระบายอารมณ์
แต่ปกติหนูก็จะไม่แสดงออกให้คนที่บ้านเห็นนะคะ หนูจะพยายามเก็บเอาไว้และไปเขียนระบายในคอมเอา เวลาเขียนระบายมันก็รู้สึกสะใจดีค่ะ โล่งๆดี
เวลาน้อยใจอะไรคนที่บ้านก็เขียนระบายก็เขียนไปร้องไห้ไปพอเขียนเสร็จก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำเหมือนหนูไม่เคยร้องไห้
หนูเป็นแบบนี้มาตั้งแต่อายุ 12 จนมาถึงตอนนี้ก็ยังเป็นค่ะ เคยคิดหลายครั้งว่าตัวเองเป็นโรคอะไรทางจิตหรือเปล่าเลยเสิร์ชหาในเน็ตบ่อยๆ แต่ก็พูดกับตัวเองบ่อยๆว่าคงไม่ใช่หนูคงคิดไปเอง จนผ่านไปสองปีหนูเลยคิดได้ว่ามาถามกันไว้ดีกว่าเผื่อเป็นอะไรจริงๆจะได้แก้ ถ้าไม่ได้เป็นก็จะได้หายห่วงค่ะ
