หนูอายุ 13ขึ้น ม.1 ค่ะ ได้อยู่ในห้องค่อนข้างมีแต่เด็กเก่ง แต่พอเรียนไปก็รู้สึกตามไม่ทันเพื่อน งานเยอะ วันแรกที่ไปเรียนกับมาห้องร้องไห้คนเดียวเป็นแบบนี้มา2สัปดาห์แล้ว ส่วนตัวเป็นโรคฝันกลางวัน จะชอบสร้างตัวละครในหัว จนมีอยู่ตัวนึงที่ใส่ชื่อชีวิตของตัวเองเป็นประวัติตัวละครนั้นเลย แต่ชีวิตมันดีกว่ามากๆ แต่พอหันกลับมาดูในชีวิตตัวเองจริงๆมันไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย รู้สึกว่าทำไมชีวิตเราไม่เป็นแบบที่คิดไว้ จะเกิดมาทำไมถ้ามันไม่ได้เป็นแบบที้หวัง เพื่อนในชีวิตจริงมันก็ไม่ได้ดีเท่ากับที่ตัวละครนั้นมี อยากจะไปบอกแม่ก็กลัวว่าจะโดนหาว่าอ่อนแอ อยากจะไปร้องไห้ต่อหน้าอยากให้รู้ว่าท้อแค่ไหน อยากให้เค้ารุ้ว่าเรารู้สึกยังไงเพราะเราในสายตาเค้าเราเป็นเด็กที่เข้มแข็ง เฮฮา หนูไม่เคยแสดงด้านที่อ่อนแอให้แม่เห็นเลย พยายามบอกตัวเองว่าไม่เป็นไร พยายามหาอะไรที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น แต่มันก็จะมีความรู้สึกนี้วนกลับมาเรื่อยๆเลยค่ะ
อยากจะหายไปตายๆไป แต่ก็กลัวว่าคนที่เค้าเคยรู้จักเราหรือว่าคนที่รักเราเค้าจะเสียใจ เค้าจะรู้สึกยังไง อยากหายไปแบบไม่มีใครรู้จัก พยายามหาทุนไปเรียนต่างประเทศเพื่อจะได้หนีจากที่นี่ความรู้สึกนี้ อยากเริ่มต้นใหม่ หนูควรทำยังไงกับความรู้สึกนี้ดีคะ
