Oct 26, 2019 at 05:12 PM
คือหนูอยู่ม.1 แล้วคือเพื่อนก็ไม่มีชอบโดนทิ้งไว้ เพื่อนชอบมาหรอกเพราะเรียนเก่ง โดนเพื่อนทิ้ง รู้สึกเหนื่อย แม่ก็ชอบด่าหนูโดยไม่ถามอะไรหนูเลย แม่ไม่เคยเข้าใจในสิ่งที่หนูเป็น บ้างทีก็ชอบบอกว่าหนูไม่ควรเกิดมา ชอบว่าหนูว่าขี้กียจ ทั้งๆหนู ตั้งใจเรียน พอหนูปรึกษาอะไรแม่แม่ก็ชอบว่าไร้สาระ หนูเหนื่อยมากจนหนูไม่อยากอยู่บนโลกนี้ จนเคยคิดฆ่าตัวตาย เคยจะบอกแม่แต่กลัวจะโดนว่าไร้สาระ ไม่มีใครให้หนูปรึกษาเลย แอบร้องไห้ทุกวัน หนูเหนื่อยมากหนูเป็นคนขี้ลืมแต่ก็โดนด่าว่าโง่ หนูปรึกษาใครก็โดนด่า บ้างทีก็อยากตายไป้าย ไม่รู้สินะคะว่าจะหนูจะพยายามทำไมในเมื่อก็ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่หนูเป็น หนูก็พยายามทำให้ตัวเองมีความสุข แต่มันก็เป็นเหมือนเดิมทุกที หนูเคยปรึกษาเพื่อนคนหนึ่งเพื่อนบอกว่าให้ไปหาจิตแพทย์ แต่หนูกลัวว่าแม่จะรับไม่ได้ถ้าหนูเป็นแบบนี้ หนูเป็นแบบนี้ตั้งแต่ป.5 พยามยามทำตัวเองให้มีความสุขแต่มันก็เศร้าเหมือนเดิม ฝืนยิ้มฝืนทำตัวเองให้มีความสุขเพื่อไม่ให้คนอื่นเป็นหวง หนูท้อมากจนกลายเป็นคนเก็บตัว ไม่เข้าสังคม ไม่ชอบอะไรเสียงดัง ไม่ชอบคนเยอะๆ มันรู้สึกอึดอัดใจยังไม่รู้ หนูไม่เคยได้กำลังใจเลย ถึงจะมีบ้างบ้างครั้ง แต่หนูก็ท้อมาก เศร้าจนไม่กินอะไรเลย นอนดึก ไม่พูดกับใครเลย อยากถามว่ามีวิธีทำให้หายเป็นแบบนี้ไหม หรือว่าหนูเป็นโรคซึมเศร้าค่ะ
