Nov 06, 2022 at 11:14 AM
เมื่อตอนประถมหนูไม่เคยเป็นเเบบนี่เลย เเต่พอหนูขึ้นม.1 หนูเริ่มไม่อยากทำอะไร ไม่อยากตื่นขึ้นมา มันเหนื่อย เเละหนูไม่ชอบสายตาที่มองหนูว่าเเปลกประหลาด หนูเคยเอาเรื่องนี่ไปบอกเพื่อน,ครู,พ่อเเม่,ญาติ เเต่หนูได้ยินคือ เรียกร้องสนใจ ตัวประหลาด เด็กมีปัญหา หลังจากที่หนูได้ยินหนูรู้สึกว่าการที่หนูบอกไปไม่ได้ช่วยให้หนูดีขึ้นเลย หนูเเก้ปัญหาโดยการที่หนูจะไม่บอกเรื่องที่ตัวเองเป็นอะไรไปหนูเเสร้งว่ามีความสุข เเละบอกไม่เป็นไร เพราะหนูคิดว่าคนเราไม่ควรเชื่อใจใครเลย ม.2 หนูเเค่ไม่อยากอยู่กับคนอื่น เเต่เริ่มทำร้ายตัวเองเพราะเป็นภาระพ่อเเม่เเละน้องเพราะควบคุมอารมณ์โกรธไม่อยู่ค่ะ ม.3 หนูเริ่มไม่ค่อยพูด อยู่กับโลกส่วนตัวที่สร้าง เริ่มนอนบ่อยมากๆค่ะ เเละเป็นช่วงที่หยุดการทำร้ายตัวเองละคนอื่นค่ะ เเล้วพอหนูคือปวช.1 เหมือนจะดีขึ้นเพราะมีคนที่เข้าใจหนู..หนูเผลอเชื่อใจเขา หนูเล่าเรื่องหนูให้ฟังเเต่หนูบอกเรื่องที่เล่าไม่หมดเพราะหนูกลัวโดนคำพูดที่หนูเจ็บมากๆ ปวช2 หนูรู้สึกเฉยชาเเปลก เริ่มร้องไห้น้อยลง เเต่ความคิดอยากตายยังอยู่ ตอนนี่หนูอยู่ปวช.3 หนูรู้สึกถูกเเทนโดยเพื่อนอีกคนกับเพื่อนสนิท มันทำให้หนูเสียใจจนอยากร้องเเต่หนูทำไม่ได้เพราะพ่อกับเเม่เคยบอกว่าต้องปกป้องน้องตลอดจะพูดว่าหนูทำตามที่เขาสั่งมาตลอดก็ได้ค่ะเพราะตอนป.5-6ถูกสั่งให้ปกป้องน้อง (ถึงหนูจะมารู้ภายหลังว่าพ่อเเม่ใช้หนูเป็นเครื่องมือปกป้องน้อง เเต่มันสายเกินเเก้ค่ะหนูทำตามเขาทุกอย่างจนหนูไม่รุ้ว่าปวช.3จบไปหนูจะทำไงต่อ ไม่มีความฝัน ความต้องเป็นของตัวเองค่ะ) เเต่หนูต้องเข้มแข็งเพราะมันไม่ใช่ครั้งเเรกที่ถูกเเทนที่หรอกค่ะ หนูเลยไม่ได้ใส่ใจเพราะหนูคิดว่าหนูอยู่ได้เเม้จะต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวก็ตาม หนูมีความคิดอยากตายอยากทำร้ายผู้อื่นค่ะ เช่น หนูเจอครูหนูอยากที่จะผลักครูให้ตกจากบันได ตอนนั้นวินก็อยากทำให้รถคว่ำ หนูเเทบไม่รู้สึกอะไรเลยค่ะหนูรู้ว่าตัวเจ็บปวดทรมาณเเค่ไหนก็ต้องเก็บไว้ในใจ ภายนอกหนูปกติให้ถึงที่สุดค่ะหนูพยายามยิ้มหัวเราะทั้งที่หนูไม่รู้สึก ส่วนหนึ่งคงเพราะไม่เคยได้ความรักจากครอบครัวเลยก็ได้น่ะค่ะ เเต่หนูก็พูดให้จำขึ้นใจว่า ความรักจากพ่อเเม่ไม่ใช่ของเรามันเป็นของคนที่คนที่อายุน้อยสุด 555หนูอาจจะพิมพ์ไม่รู้เรื่องน่ะค่ะพอดีว่าเขียนตาม อารมณ์เเละประสบการณ์ทั้งหมด(อาจจะไม่หมดก็ได้ค่ะ) เเละหนูก็พูดกับคนอื่นไม่รู้อยู่เเล้วด้วย เเต่ขอบคุณค่ะที่รับฟังหนู
