ตอนนี้หนูอายุ13ปีและหนูเป็นนางรำของร.ร.แต่หนูรำไม่สวยเท่าทุกคนในนางรำทั้งหมดพอถึงเวลามีงานหนูก็ไม่มีใครที่จะเข้าหาหนูเลยต้องเข้าไปนั่งใกล้ๆด้วยตลอดล่าสุดตอนปิดเทอมตอนใกล้เปิดมีงานหนูก็ต้องไปรำแต่คราวนี้มันหนักกว่าทุกคั้งเพราะครั้งนี้หนูจำท่าไม่ได้เลยทุกคนเขาซ้อมกันแปปเดียวก็ได้แล้วมีแค่หนูคนเดียวทำให้หนูรู้สึกตัวเองเป็นตัวถ่วงและทั้งกดดันตัวเองมากๆทำให้ต้องร้องไห้ออกมาและหนูก็ทักไปหาแม่ว่ามีเรื่องจะบอกคือเรื่องนี้นี่แหละค่ะคิดทีไรก็จะร้องไห้ออกมาให้ได้ตอนนั้นพอเห็นรูปแม่ในโทรศัพเพราะคิดว่าแม่ต้องเข้าใจพอกลับบ้านมาหนูเล่าให้แม่ฟังแต่แม่กลับไม่เปิดใจกับสิ่งที่หนูพูดทำให้หนูรู้สึกไม่มีที่พึ่งพอตอนกลางคืนแม่มานอนด้วยยิ่งทำให้รู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวก็มีแต่ตุ๊กตาที่กอดมาตั้งแต่เด็กๆก็คิดว่ามันน่าจะเข้าใจเราดีที่สุดแล้ว ส่วนตัวเป็นคนนอนหลับยากจนคืนนั้นก็นอนไม่หลับก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ แล้วไปนั่งคิดอยู่นานว่าจะทำไงกับชีวิตตอนนี้ดีแล้วก็อกจากห้องน้ำไปนั่งที่หน้าต่างนอกห้องดูท้องฟ้าแล้วคิดอยากทำร้ายตัวเองแล้วคิดว่าถ้าตายก็คงจะดีแล้วหนูก็ทำร้ายตัวเองจิงๆ เวลาผ่านไปแปปนึงแม่หนูหาหนูไม่เจอเพราะตรงที่หนูนั่งมันมืดจนต้องเรียกพ่อหนูมาช่วยหาจนพ่อหนุเห็นหนูนั่งที่หน้าต่าง แล้วพ่อหนุก็บอกว่านั่นแหละทั้งวันนั่งเล่นแต่คอมไม่ทำอะไรเลย ทั้งที่วันนั้นหนูเครียดมากคอมแทบไม่ได้เล่น ตอนนั้นหนูเสียใจมากแต่ก็ต้องกลั้นน้ำตาเอาไว้แล้วเดินเข้าไปนอนสุดท้ายก็ต้องนอนร้องกับตุ๊กตาที่นอนกอดด้วยทุกคน ตอนนั้นทำให้คิดว่าตัวเองอยู่คนเดียวบนโลกนี้ หนูคิดมาตลอดก่อนเกิดเรื่องนี้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า? ขอคำแนะนำหน่อยค่ะ

May 18, 2019 at 06:47 PM
