สวัสดีค่ะคุณหมอ หนูอายุจะ20แล้วซึ่งต้องเป็นช่วงเข้าเรียนมหาลัย ซึ่งหนูเคยไปลงเรียนที่มหาลัยเปิดเพื่อให้คุณแม่สบายใจมาแล้วค่ะ แต่หนูเรียนได้ไม่ถึง3เดือน พอเข้าสู่เดือนที่2 หนูพบว่าตัวหนูแบกรับความคาดหวังที่พ่อแม่อยากให้หนูเป็นเหมือนคนอื่นไม่ไหวแล้ว หนูเลยไม่ไปเรียนอีกเลย ซึ่งหนูก็บอกกับพ่อแม่ตรงๆแล้วว่าหนูชอบอะไร หนูอยากเรียนอะไร แต่พวกเขาไม่ยอมฟังหนู พวกเขาบอกว่าทำไมคนอื่นทนได้ ทำไมหนูถึงทนไม่ได้ หนูผิดเหรอคะหนูไม่อยากทนแล้ว ตอนหนูยังไม่ออก หนูไปเรียนทุกวันด้วยความรู้สึกที่ตัวเองไร้ค่ามากๆ หนูอยากตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า หนูพูดกับพ่อแม่เกลี้ยกล่อมเพื่อให้ลองมาสนับสนุนสิ่งที่หนูชอบบ้าง แต่เขาก็ยังเอาคนอื่นมาเปรียบเทียบให้หนูฟังตลอด หนูเหนื่อยที่ฟังแล้วค่ะหมอ หนูโทษตัวเองตลอดเวลาว่าเพราะหนูอดทนไม่พอใช่มั้ยพ่อแม่เลยไม่เข้าใจ เพราะหนูเป็นคนอื่นให้เขาไม่ได้ใช่มั้ย เค้าถึงต้องเปรียบเทียบหนูตลอด หนูพยายามเรียนให้เขา กระทั่งไปลองสอบของมหาลัยเปิดนั้นทั้งๆที่หนูยังเพิ่งจะเป็นนักศึกษาเอง แถมยังเรียนไม่ถึง หนูตกมาเค้าด่าว่าหนูไม่พยายาม หนูไม่อ่านหนังสือ ทั้งๆที่หนูอ่านแทบตาย เรียนอันอื่นก็ต้องมาตามเรียนที่บ้านเพราะมัวแต่อ่านอันที่จะไปสอทั้งๆที่ไม่รู้แนวและยังเรียนไม่ถึงเลย หนูท้อจนหนูไม่ไหวแล้ว หนูเริ่มทำร้ายตัวเองตั้งแต่ม.3 เวลาจะร้องไห้หรือโมโห หนูก็ไม่อยากให้พ่อแม่รู้ หนูต้องพกคัตเตอร์หนีขึ้นบ้านมากรีดตัวเองให้เป็นแผลซ้ำๆ ด่าตัวเองว่าต้องอดทน ห้ามร้องไห้ แล้วก็กรีดซ้ำๆพอเลือดออกก็รีบเข้าห้องน้ำล้างเลือดล้างหน้าล้างตาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วเวลามีปัญหาอะไรมาหนูก็ต้องอดทนแล้วก็ย้อนไปทำแบบเดิมซ้ำๆจนหนูรู้สึกว่าไม่ใช่ เคยบอกให้พ่อแม่ลองพาไปหาหมอ แต่เขาก็ไม่พาไป หาว่าเป็นบ้าเหรอถึงต้องไป แล้วก็ไม่สนอะไรตามเคย มันหนักขึ้นเรื่อยๆจนตอนนี้คืออยากตายอย่างเดียว ในหัวหนูมีแต่อยากตายซ้ำๆแต่ทำอะไรไม่ได้ แล้วก็มาระบายใส่ตัวเองตลอด หนูต้องทำยังไงดีคะ
May 11, 2019 at 07:33 PM
